Renata en Dragan over hun tweelingzwangerschap: "Eén van de kindjes bleef achter in groei"

Zwanger zijn van een tweeling waarbij één van de kindjes achterblijft in groei. Het overkwam Renata en Dragan Simunovic. “In deze rollercoaster waren er weinig ups. Maar inmiddels gaat het gelukkig goed met onze prachtige zoontjes.” 

Dolblij waren Renata en Dragan toen bleek dat Renata na een tussentijds gestopt medisch traject om zwanger te worden toch spontaan zwanger was. Bij de eerste echo bleek dat ze een tweeling verwachtten. Al snel werd duidelijk dat één van de twee kindjes in de baarmoeder achterbleef in groei.  Renata: “Hij was maar 40% van het gewicht van de ander. Ze deelden de placenta maar hadden alle twee een eigen vruchtwaterzak.” Renata en Dragan kwamen daardoor onder behandeling in het Amsterdam UMC.

Mogelijke gevolgen accepteren

Renata en Dragan kregen te horen dat de groeiachterstand grote risico’s met zich meebracht. Als beide kindjes tot de geboorte in de baarmoeder zouden blijven, was de kans groot dat ze het allebei niet zouden overleven of mogelijk ernstig gehandicapt geboren zouden worden. Renata: “We moesten beslissen of we een ingreep wilden laten doen die de grootste meer kans zou geven, maar waarbij we de kleinste zouden verliezen. Voor ons was het antwoord vanzelfsprekend, we wilden beide baby’s houden. We kozen ervoor om alle mogelijke gevolgen daarvan te accepteren. Dat voelde uiteindelijk het best. 

Naarmate de zwangerschap vorderde, was er meer specialistische zorg nodig. Renata kwam onder behandeling in het LUMC in Leiden. Bij het kleinste kindje nam de hoeveelheid vruchtwater af.  De artsen vermoedden dat er sprake zou kunnen zijn van TTTS, een aandoening waarbij in de placenta te veel bloed van het ene kind naar het andere stroomt. Dat bleek gelukkig niet aan de orde. Dragan: “Dat was een hele spannende tijd. Elke keer bij de uitslag van een test waren we bang voor het ergste.” 

Levensvatbaar 

Gelukkig verbeterde de situatie en kwam de verhouding in vruchtwater tussen de twee kleintjes beter in balans. Dragan: “Ze groeiden beetje bij beetje verder en we hoopten vurig dat ze tot de 24 weken of 500 gram gewicht in de baarmoeder bleven. Dat is de ondergrens waarop een kindje levensvatbaar is. Uit onderzoek bleek dat de grootste van de twee bloed doorpompte naar zijn kleinere broer. Dat was zo’n mooie en betekenisvolle boodschap voor ons.” 

Bij 29 weken werd Renata opgenomen zodat de artsen goed in de gaten konden houden of de tweeling al geboren moest worden. Dragan: “Elke dag dat ze langer in de baarmoeder blijven is belangrijk. Na een prik die de longrijping versnelt, planden we uiteindelijk de bevalling in bij 30 weken en 5 dagen.” 

Bij de geboorte woog het grootste broertje 1620 gram en de kleinste 845. Renata: “Toen ik ze alle twee na de eerste ademhaling hoorde huilen, dus óók de kleinste, was ik zo opgelucht! Ze leefden alle twee en scoorden goed op de eerste gezondheidstests.” Na de geboorte gingen de jongetjes de couveuse in op de speciale intensive care voor pasgeboren baby's (NICU). Na 16 dagen werd de zorg afgeschaald naar high care en ging de behandeling verder in het ziekenhuis in Alkmaar.  

Renata en Dragan beleefden de periode als een wilde rit in een achtbaan: “We waren continu bezig met de jongetjes en of het wel goed met ze ging. De ademprikkel ontbrak soms nog, waardoor ze ‘vergaten’ te ademen.” 

Verrassing 

Vanaf februari kon de zorg nog verder worden afgeschaald en verhuisden de broertjes naar het ZMC. Renata kijkt met een warm gevoel terug op het verblijf. “De sfeer was huiselijker en warmer. De kamer had bijvoorbeeld een wiegje met een persoonlijk dekentje. Een verpleegkundige maakte een foto van onze kindjes en zette dat in een lijstje neer op de kamer. En als verrassing maakten ze in het geheim samen met Dragan voor onze trouwdag ook een heel lief cadeautje met de afdruk van de voetjes.”  

Ook deden de alledaagse gesprekken met de verpleegkundigen Renata goed: “Je voelt je daardoor weer wat meer een mens in plaats van een patiënt. Het overleg met de artsen verliep ook prettig. Ze vroegen altijd eerst hoe wij het zelf vonden gaan. Ze snapten dat je als vader en moeder de kindjes door en door kent. Ze luisterden naar ons en we voelden ons gezien en gehoord. Ook de verpleegkundigen en lactatiedeskundigen waren geweldig. Ze gaven je een schouderklopje of een complimentje. Dat is zo helpend want je vraagt je steeds af of je het wel goed doet. Die liefdevolle steun was erg waardevol.” 

Na twee maanden in het ZMC waren we met z’n allen weer thuis. Met de tweeling gaat het gelukkig goed. Dragan: “Alleen het drinken uit een flesje lukt nog niet. De zuigreflex is niet goed ontwikkeld, mogelijk hebben ze toch een trauma opgelopen door het toedienen van de sondevoeding.  Ze hebben nu nog wel een sonde maar ze eten sinds kort ook al hun eerste fruithapjes.”

Steun elkaar

Hoe het jonge stel door deze moeilijke periode is gekomen? Renata: “De steun voor elkaar als partners is onmisbaar. Dragan was echt geweldig. Dankzij zijn steun heb ik het volgehouden. Ook uit ons geloof putten we veel steun.” 

Met de kennis die ze nu heeft zou Renata andere ouders willen meegeven om ook je gevoel met de behandelaars te bespreken en grenzen aan te geven. “Bijvoorbeeld bij wetenschappelijk onderzoek. Dat is heel belangrijk, maar als het niet lukt om bijvoorbeeld extra vragenlijsten in te vullen, geef het dan aan.” 

Renata heeft daarnaast nog een belangrijke tip: “Probeer toch te genieten van je zwangerschap, ondanks alles. Je kindjes zijn maar één keer zo klein. Als ik terugkijk, had ik er graag meer van willen genieten. Ik ben heel blij met de pretecho die we lieten maken. Dat was zo’n verademing na alle medische echo’s. Gewoon even puur genieten. Dat gun ik alle ouders in deze situatie.”