Dag van de Verpleging: IC-verpleegkundige Rachel Jaspers over haar veelzijdige baan

Rachel maakt op de Dag van de Verpleging graag tijd vrij om te vertellen over haar vak. Als je haar ziet werken, mis je misschien de helft. Je ziet een vriendelijke professional die een patiënt geruststelt en familie informeert. Maar ondertussen controleert ze ook het ademhalingsmasker, houdt ze de medische apparatuur in de gaten en denkt ze al na over de volgende stap in de behandeling.

Rachel houdt van de veelzijdigheid van haar werk. Elke dag is anders. “Het is voor mij de combinatie van verschillende onderdelen van het werk. Het gaat om de menselijke aspecten, zoals patiënten ondersteunen die erg ziek en kwetsbaar zijn. Daarnaast zijn de technische kanten van het vak interessant. Maar ook het klinisch redeneren waarbij ik de gezondheidssituatie analyseer, risico's inschat en weet wanneer ik de arts erbij moet vragen, vind ik leuk en uitdagend. Tenslotte vind ik het samenwerken met collega's heel bijzonder. Samen nachtdienst draaien geeft een speciale sfeer."

Eigen handelen steeds onderzoeken

Rachel studeerde verpleegkunde aan Hogeschool InHolland. Tijdens de duale opleiding (werken en leren tegelijk), werkte ze steeds op een andere afdeling in het ZMC. Daardoor ontdekte ze wat bij haar past.  Ze ging na haar opleiding aan de slag in het AUMC en volgde daar een aanvullende opleiding voor acute zorg. “In 2019 keerde ik terug naar het ZMC en specialiseerde me in zorg op de Intensive Care afdeling. Daar word je uitgedaagd om steeds je handelen te onderzoeken: doe ik het juiste, welke actie is hierna nodig, hoe reageer ik?“

Contact houden

Op de IC komen patiënten vaak ernstig ziek binnen. Ze zijn hulpbehoevend en weten niet wat er gaat gebeuren. Rachel: “Soms staan er wel vijftien hulpverleners rond een patiënt. Ik zorg dat ik steeds contact houd. Ik leg uit wat er gebeurt en coach ze er doorheen. Als ik iemand zie opknappen, geeft dat een heel goed gevoel.

Door dit werk ben ik meer gaan waarderen wat ik heb. Mijn gezondheid en sociale contacten ben ik minder vanzelfsprekend gaan vinden. Ik voel me dankbaar omdat ik zie hoe snel het leven ook voorbij kan zijn, je moet het koesteren.”