Afdelingen
Zorg
Contact
Tips en vragen
Eline: “Het draait bij het eerste contact met kinderen vooral om vertrouwen winnen. Laatst was er een kindje van vier jaar die onder de tafel was gekropen en daar niet meer weg wilde. Ik kruip er dan naast en probeer contact te maken. Tijdens ons spel onder de tafel ontdekte ik dat ze van paarden hield. Ik pakte een speelgoedpaardje. Het lukte op die manier om onder de tafel uit te komen en met het paardje op de behandeltafel te spelen. Zo krijg je stapje voor stapje kinderen toch mee bij de behandeling. Je moet er soms wel wat geduld voor hebben. Ook heb je er inlevingsvermogen en fantasie bij nodig om de juiste aanpak te kiezen die past bij het moment en bij het kind. Dan levert het vaak waardevolle resultaten op.
Ik ben opgeleid voor de begeleiding van kinderen (en hun ouders of verzorgers) die te maken hebben met ziekte, opname en behandeling in een ziekenhuis. Soms komen ze voor een onderzoek of operatie. Ook kan ik erbij gevraagd worden door artsen van bijvoorbeeld de spoedeisende hulp of bij de bloedafname op het lab. Ieder kind en iedere situatie is uniek. Daarom probeer ik altijd met aandacht en een open houding te onderzoeken wat het kind en de ouders meemaken en daarbij aan te sluiten. Daarbij hou ik rekening met de leeftijd, het niveau en de behoefte van het kind.
Ik wil dit werk nog heel lang blijven doen. Geen dag is hetzelfde en ik hou van de chaotische dynamiek die het werk meebrengt. Al heb ik nog zo’n goede planning ‘s morgens, die moet ik ook weer los kunnen laten want het loopt namelijk toch altijd anders. Ik kan op een dag te maken hebben met onrustige baby’s en de ouders begeleiden, bij eetmomenten aanschuiven van jongeren met een eetstoornis, een spreekuur draaien of een activiteit organiseren zoals een uitje naar Artis. Die afwisseling vind ik geweldig.
Er zij ook kinderen die wat extra aandacht nodig hebben omdat ze bijvoorbeeld autisme of een verstandelijke beperking hebben. Dan krijg ik een seintje van de arts en neem ik contact op met de ouders om te vragen waar we rekening mee moeten houden. Soms willen kinderen bijvoorbeeld niet aangeraakt worden of ze hebben behoefte aan een rustige ruimte zonder andere kinderen of met gedempt licht. Dan regel ik dat.
Voor mijn collega’s is het soms even wennen. Niet lang geleden was het normaal om bij bloedafname van een kind af te tellen: ‘Een, twee, drie daar komt de prik!’, met het doel om het minder eng te maken. Zo wist het kind wat er ging gebeuren. Ook werden kinderen tijdens bloedafname stevig vastgehouden. We zien dat deze dingen juist meer spanning geven. Ook maakt het woord ‘prik’ kinderen bang. Ze denken meteen aan een naald. Het kind afleiden en comfort bieden, werkt veel beter. We hebben in het ZMC veel aandacht voor goede samenwerking zodat we angst- en traumavrije zorg kunnen bieden.
In mijn werk doe ik ook aan nazorg. Na intensieve behandelingen bel ik ouders om te vragen hoe het met hun kind gaat. Soms hebben ze nog wel een last van angstige of onrustige gevoelens na een opname. Het kan dan helpen als ze de afdeling nog een keer bezoeken en achteraf uitleg krijgen over wat er allemaal gebeurd is. Dat helpt bij het verwerken.
Ik ben als stagiair in het ZMC begonnen tijdens mijn opleiding SPH. Daarna heb ik gewerkt in het Emma Kinderziekenhuis. Toen er in het ZMC een vacature vrij kwam, hoefde ik niet lang na te denken: hier terugkomen voelde als een warm bad! Ik vind de sfeer in het ZMC ontzettend fijn. Collega’s hebben hier een open houding. Je wordt echt gezien, gehoord en gewaardeerd voor je inbreng. Ik heb het ook heel positief ervaren toen ik zelf een tijdje als patiënt in het ZMC was opgenomen op een afdeling. Ook al kende ik die collega’s niet, ze stonden steeds bij alles voor me klaar.”
X